Az

Kalbin ağlasa da gülümse inadına

Düşler takıp saçlarına yürü umutlara

Düşler takıp saçlarına yürü rüzgârlara

Kurduğun hayalleri ayazlar yıksa da

Sen yeter ki hep ümit et hayat döner sana

O pembe gül yüzünü kederle soldurma

Daldaki son yaprak gibi sarıl hep hayata

Kurduğun hayalleri ayazlar yıksa da

Sen yeter ki hep ümit et hayat döner sana

Unutma Göğün asıl rengi mavidir

En kör gece bile sabahtır sonunda

Kalbin ağlasa da gülümse inadına

Düşler takıp saçlarına yürü rüzgârlara

O pembe gül yüzünü kederle soldurma

Daldaki son yaprak gibi sarıl hep hayata

Geçerken acılardan gülmeyi unutma

Fırtınalara direnmektir yaşamak birazda

Kurduğun hayalleri yağmurlar yıksa da

Sen yeter ki hep ümit et hayat döner sana

SIE LIEGT IN MEINEN ARMEN
ICH KANN ES NICHT ERTRAGEN
ES WAR IHR ALLER LETZTES WORT
ICH LIEBE DICH
DANN GING SIE FORT



SIE LIEGT IN MEINEN ARMEN
ICH KANN ES NICHT ERTRAGEN
ES WAR IHR ALLER LETZTES WORT
ICH LIEBE DICH
DANN GING SIE FORT



ES WAR UNSER ERSTER SCHTREIT
ZWISCHEN MEINEM ERNST (?) DANN WAR SIE WEG
DIESMAN GING ICH VIEL ZU WEIT
ODER SIE DACHTE ICH JETZT WÜRDE GEHEN (?)



DOCH ICH BIN SO STUR
DENN ICH WAR ENTTAESCHT
UNSER LIEBES SCHWUR



DOCH ICH BRAUCHE DICH
DENN ICH BRAUCHE DICH
DENN ICH LIEBE DICH� NUR DICH



SIE LIEGT IN MEINEN ARMEN
ICH KANN ES NICHT ERTRAGEN
ES WAR IHR ALLER LETZTES WORT
ICH LIEBE DICH
DANN GING SIE FORT



SIE LIEGT IN MEINEN ARMEN
ICH KANN ES NICHT ERTRAGEN
ES WAR IHR ALLER LETZTES WORT
ICH LIEBE DICH
DANN GING SIE FORT



DANN GING SIE FORT



WIR WOLLTEN UNS SEHEN
DARÜBER REDEN WARUM WİR UNS NICHT VERSTEHEN
NİCHT VERSTEHEN
WAS MÜSSEN WİR AENDERN
WIR WOLLTEN ETWAS FINDEN
DARUM WİR UNS WIEDER BINDEN



DOCH ES WURDE ZUM STREIT
WIR WAREN NICHT BEREIT
DU HAST ES AUS UND RANTEST RAUS
DU SCHRIEST ES IST ENDGÜLTİG AUS .... AUS



DU STANDST EINFACH AUF
DU LIEFST EINFACH LOS
ND ICH SAH ES NICHT
UND IN DEINEM HAUPT WAR ICH DARAN SCHULD
DAS DU ES NICHT BESAHAST (?)



SIE LIEGT IN MEINEN ARMEN
ICH KANN ES NICHT ERTRAGEN
ES WAR IHR ALLER LETZTES WORT
ICH LIEBE DICH
DANN GING SIE FORT



SIE LIEGT IN MEINEN ARMEN
ICH KANN ES NICHT ERTRAGEN
ES WAR IHR ALLER LETZTES WORT
ICH LIEBE DICH
DANN GING SIE FORT



ICH BETE ZUM HERREN
DAS ER MICH ZU SICH NIMMT
DAS ICH BEI DIR BIN
DAMIT WIR WIEDER VEREINT SIND



ICH BETE ZUM HERREN
DAS ER MICH ZU SICH NIMMT
DAS ICH BEI DIR BIN
DAMIT WIR WIEDER VEREINT SIND



SIE LIEGT IN MEINEN ARMEN
ICH KANN ES NICHT ERTRAGEN
ES WAR IHR ALLER LETZTES WORT
ICH LIEBE DICH
DANN GING SIE FORT

İdam mahkumunun söz hakkı vardır
Bari son arzumu sor da öyle git
Arının çiçekte göz hakkı vardır
Bir buse için dur da öyle git

Madem gidiyorsun bura son durak
Ne adres, ne mektup, ne resim bırak
Kendinden bir parça bir cisim bırak
Saçından birkaç tel ver de öyle git

Ardımdan bir damla yaş dökeceksen
Adımı andıkça ah ah çekeceksen
Kabrime bir gonca gül dikeceksen
Ne olur yaşatma vur da öyle git

Hem yıllarca oyna gönül sahnemde
Hem perdeyi kapat en mutlu demde
Sitem oklarına hedef sinemde
Açtığın yarayı sar da öyle git

Pişmanlık duyarda dönersen geri
Gel de gör aşkından kalan eseri
Seyret ateşinin düştüğü yeri
Hasretin zulmünü gör de öyle git

Kadın yirmi yedi yaşında... Yüreği, kar beyaz soğuklara terkedilmiş
ama inat bu ya hala sımsıcak. Düşünceleri kah hayatın gitgide
ağırlaşan gerçeklerinde kah aydınlık hayallerde dolaşıyor nefes
nefese.. Elinde samur fırçası, geçmişi karalayıp bugünü
renklendiriyor hiç durmadan. Renkler kıpır,kıpır , içindeki çocuk
haşarı mı haşarı... Gözleri ise buğulu bakmakta hüzünlere yenik...
Hayatı sorgulamaktan çoktan caymış.

Omuzları bir küçük kız çocuğun
şımarıklığını sergilercesine “Bana ne” ifadesinde. Kıpır,kıpır ya
içi.. Arayışları var kendisinden bile sakladığı. Bela da geliyorum
demez ya... İşte böyle bir anda; ruhu, sanal dünyanın kapısından
sızıverir içeri sessiz, habersiz.. Hani şu chat canavarı var ya bu
günlerin belalısı. Orada kendisi gibi şaşkın yüreklerin arasında
buluverir kendini.
Ve... olanlar olur o zaman. Hiç beklenmeyen anda buzda
kayar gibi “Hooop” havada bulur duygularını darmadağınık. Sanki
başında deli rüzgarlar hiç esmiyormuş,

esenler de yetmiyormuş gibi.
Erkeğin yaşı otuz. Hırslı, kendinden emin. Kendisiyle
barışık ve yaşadığına memnun.

Kahkahası ekrandan yüreklere taşan,
mutlu ve duygu dolu bir bulut adam. Eşi ve çocuğu için yaşamakta
olduğunu saklamadan kadını davet eder sanal dünyanın sanal aşk
oyununa. Acemidir kadın. Belki genç adam da öyle.

Oynadıkları oyunun
tehlikesinden habersiz bir masalı yaşamaya başlarlar.
Ekranın karşısında nefeslerini tutup beklerler sevdalının
gelmesini.

Karşılaşmaları her defasında kahkahaları hatırlatırcasına
şen olur. Zamanın koordinatları buluşamadığında, birbirlerine teğet
geçtiklerinde, hüzün yayılır gecelere.

Uyku tutmaz bekleyişlerde
ikisini de. Sabah yeni umutlara gebe başlar. Ve ekranda doğarlar her buluşmayla yeniden..
Duyguların en fırtınalısına yakalanırlar.

Birbirlerini gerçekten merak ederler.

Bulut adam kadının açlığından, üşümesinden
bile sorumlu tutmaya başlar kendini.

Kadınsa adamın yorgun hallerine dayanamaz.
Elleri dokunmasa da ellerindedir artık. Birbirlerini el
üstünde tutarlar anlayacağınız.

Günler, aylar geçer...

Hayaller ekranlara sığmaz olur.

Artık görmek isterler birbirlerini. Dokunmak
sarılmak isterler. Hatta çılgıncasına sevişmek...
Kadın kıvranır onsuzluğun acılarında.. Özlem şiddete
dönüşür. Acıtır... İşkencelere yatırır kadını. Oyun değildir artık
bu. AŞK ekranda değil hayatın ta içinde yaşamaktadır.

Bulut adam sorar durmadan ;
-N’olacak şimdi...
Kadın, adam kadar cevapsız...
“Bilmiyorum” der.”Bilmiyorum”
Artık sorgulamalar başlar duyguları ...

”Bu nedir?...Bunun adı ne..?”
Kadın aşkı tanımlar ama çare değildir tanımlamak..
Yaşananlardır gerçek olan. Hissedilenlerdir.
Her sevdanın başını bir karabasan bekler ya...Beklemese
sevda denen şey olmaz zaten.
İşte bu bir sevdadır ve başında karabasanlar.
Kadın unuttuğu aşk gözyaşlarını hüzünlere, sancılara,
onulmaz ağrılara boyar, alaca bulaca.
Artık her şeye gözlerindeki buğuların ardından
bakmaktadır.
Ve ekrana şunları; buzların arasından aldığı yüreğinin
kalemiyle yazar. Yüreğini buzlara iade etmek üzere...
“Beni ignore et*.Ne olur bunu yap.”
Bulut adam şaşkındır belki ama adı gibi bilir. Doğru olan
budur. Düşünür bir süre.Susar ekran. Susar kadının yüreği...Ölüm
anıdır bu.Verilen son nefestir sanki..
“Sevdam HAYIR dese” “ Sensiz yapamam dese” diye bekler
nefes almak için.
Bulut adamın suskunluğu bozduğu yerde ölecektir kadın..
Bunu ikisi de bilirler.
Bir yazı belirir ekranda çaresizce okunan
“Netten çıkıyorum o zaman” “Hoşçakal”
Mavi üzerine siyah yazılmış sözcükler kararlı ve kesindir...
Titreyen ve cansızlaşan parmakları son bir kez tuşları
gezinir kadının
“Hoşçakal”
Düşer Bulut adamın gülen yüzü ekrandan.
Ve
KADIN ÖLÜR...